داستان بازی F.E.A.R. 3 بعد از اتفاقات شماره قبل رخ می دهد، فرزند سوم Alma در راه است و این بار Point Man که شخصیت اصلی نسخه اول بود با برادرش Paxton Fettel همراه شده تا شاهد تولد عضو جدید خانواده باشند. البته هدف این دو با یکدیگر کاملا متفاوت است ولی برای رسیدن به این هدف مجبورند که در کنار یکدیگر باشند و با همکاری هم خود را به Alma برسانند. داستان بازی روایت خوبی ندارد و به جز مرحله پایانی که نقطه اوج داستان است، بسیار گنگ و ضعیف روایت می شود. با این وجود فلش بک هایی که به دوران کودکی دو شخصیت اصلی می پردازد جالب هستند و شما را با Project Origin بیشتر آشنا می سازد. داستان پتانسیل بالایی دارد ولی این داستان به دلیل کارگردانی ضعیف، بسیار در هم آشفته و نامفهوم می باشد که در طول بازی سوالات زیادی برای شما پدید می آورند. در F.E.A.R 3 عنصر ترس بطور کامل از بازی حذف شده، البته سازنده در بخش هایی قصد داشته تا با ایجاد فضایی نسبتا ترسناک و ایجاد صداهایی آزار دهنده کمی ترس را به گیمر منتقل کند که در اینکار هم موفق نبوده است . در این نسخه بیشتر بر روی سنگر گیری و از بین بردن دشمنان روبرو تمرکز شده است و برای پیشبرد مراحل باید پشت وسایل مختلف سنگر گیری کنید و دشمنان را از پای درآورید که بعد از گذشتن از چند مرحله تکراری می شود . دشمنان بازی هم در کل به 2 گروه تقسیم می شوند : گروه اول که سربازان بسیار مسلح هستند و گروه دوم که موجوداتی شبیه به زامبی های Resident Evil هستند که با یک سلاح سرد به سمت شما حمله ور می شوند تا به شما ضربه وارد کنند . البته برخی از این موجودات به خود بمب وصل میکنند و در حملات انتحاری خود را به شما نزدیک و منفجر می کنند . سربازان بازی هم از اسلحه ها و وسایل مختلف مثل روبات استفاده میکنند تا شما را برای به پایان رساندن مراحل به چالش بیاندازند . قابلیت Slow Motion هم مثل گذشته در بازی وجود دارد و با فعال کردن آن می توانید زمان را آهسته و با دقت بیشتری به سمت دشمنان تیر اندازی کنید . گرافیک F.E.A.R 3 تاریخ گذشته است. استودیوی Day 1 به فکر تنها چیزی که نبوده، همین گرافیک است. انگار بازی نسبت به نسخه قبل هیچ تغییری نکرده. با دیدن بافت ها امکان ندارد به یاد بازی های 5-6 سال پیش نیفتید. افکت انفجار و دود نا امید کننده است. نسخه اول بازی در زمان خود، از این حیث یکی از بهترین ها بود و از سوی منتقدین بسیار ستایش شد ولی گرافیک F.E.A.R 3 اصلاً از این لحاظ در حد و اندازه های عناوین سال 2011 نیست. در حالی که گرافیک تکنیکی بازی اصلاً قابل قبول نیست، می توان به گرافیک هنری F.E.A.R 3 نمره قبولی داد. فضاهای تاریک و ترسناک بازی طراحی خوبی دارند. دیدن انسان های خونینی که آویزان شده اند، ایده زیاد جدیدی نیست و آن را در عناوین Horror دیگر نیز دیده ایم ولی باز هم حس وحشت را به خوبی به بازیکن القاء می کنند. رنگ بندی فضا های روشن نیز خوب است. مراحلی که در روز اتفاق می افتند گاهی اوقات تکراری می شوند و خسته شدن بازیکن را به همراه دارند. موسیقی F.E.A.R 3 کار آقای Jason Graves است که در کارنامه اش نام بازی های درخشانی مانند Dead Space و <strong>Dead Space 2 به چشم می خورند. ولی این بازی از لحاظ موسیقی اصلاً در حد و اندازه های DS نیست. البته نه اینکه موسیقی بازی بد باشد. اتفاقاً قابل قبول است ولی از این آهنگساز، انتظارات بیشتری می رفت. با ورود به درگیری ها، موسیقی هیجان انگیزی پخش می شود که تنها در لحظات اول این خاصیت مهیج بودن را دارد و پس از دقایقی مبارزه، به دلیل تکرار پشت سر هم، واقعاً اعصاب خرد کن می شود. صدای کاراکتر ها آن قدر خوب نیست که بتوان آن ها را به یاد ماندنی توصیف کرد. در عوض صدای شلیک اسلحه ها کاملاً بی نقص از آب در آمده و در مبارزات بسیار تأثیر گذار است. دشمنان گزارش لحظه به لحظه مبارزه را به شما می دهند که برای مثال گلوله به آن ها اصابت کرده یا نه! که این مورد در مبارزات به شما بسیار کمک می کند.