فردی زخم خورده از روزگار، فردی که نزدیک ترین عزیزانش در مقبال چشمانش زجر کشان از دنیا رفتند،فردی که اصالتش را بر دنیایی دیگر بجا گذاشته، حال بر وی جز انتقام راه دیگری باقی نمانده. Prototype عنوان محبوبیست که سال 2009 روانه بازار های جهانی شد و توانست طرفدارانی را برای خود دست و پا کند اما با وجود موفقیت هایی که این بازی برای خود کسب کرد، مشکلات ریز و درشتی را هم به خود می دید، بعد از گذشت 3 سال نسخه دوم این بازی نیز منتشر شد. عنوانی که با تغییراتی هرچند ریز و درشت سعی بر عیب پوشی نسخه پیشین خود داشت. شخصیت اصلی Prototype 2 جیمز هلر نام دارد. او که به دنبال ماموریتی به کشور عراق سفر کرده بود، پس از سال ها غیبت به نیویورک بازمی گردد و خانواده ی خود را یکی از قربانیان ویروس خطرناک نور تاریک میابد. بعد از ابتلای جیمز به این ویروس و دستیابی به قدرت های مافوق بشری، او تصمیم می گیرد که با گسترش این ویروس مبارزه کند و انتقام خود و خانواده ی از دست رفته اش را از عامل انتشار این ویروس به نام الکس مرسر بگیرد. کسانی که نسخه اول Prototype را بازی کرده اند، می دانند که الکس مرسر قهرمان اصلی Prototype 1 بود، در آن بازی مرسر به عنوان قهرمان اصلی تلاش داشت تا از انتشار بیشتر ویروس جلوگیری کند اما در Prototype 2 برخلاف گذشته به نظر می آید که مرسر تلاش دارد تا هر چه بیشتر این ویروس را در نیویورک گسترش دهد بنابراین در Prototype 2 با جیمز هلر تلاش می کنیم تا قهرمان اصلی بازی قبل را به قتل برسانیم و مانع از انتشار بیشتر ویروس شویم. کاراکترهای داستان شخصیت پردازی نشده اند ولی نحوه ی روایت داستان تحسین برانگیز است. اگرچه کلیت داستان هیچ پیام جدیدی برای گفتن ندارد. Prototype 2 با وجود بهره گیری از موتور گرافیکی قدرتمندتر نسبت به نسخه پیشین باز هم در این زمینه ناموفق ظاهر شده. البته می توان گفت که کیفیت باران بسیار عالیست و به گونه ای واقع گرایانه جلوه می کند و حتی آب های موجود بر سطح زمین نیز به همان اندازه خوب هستند. افکت های انفجار باز هم جای کار دارند اما قابل قبول هستند. محیط بازی بافت و کیفیت نسبتاً بهتری نسبت به نسخه قبلی دارد اما بازهم به عنوان یک بازی نسل امروزی کمی از دور خارج است و سادگی در آن موج می زند. وجود آشوب گری ها و صحنه های اکشن، نیاز به یک موسیقی سطح بالا دارد. خوشبختانه موسیقی های بکار رفته در بازی این انتظارات را برای بازیباز برآورده ساخته اما تکرار در آن کمی ایجاد مشکل کرده است. ولی مهمتر و البته بدتر از از همه اینها صداگذاری های بی روح بازیست که دیگر جای هیچ مشکل دیگری را در این بخش خالی نمی گذارد.